Dé lokale en regionale nieuwssite

Beste bezoeker, Als journalist schrijf ik over actuele zaken. Deze blog heeft al miljoenen bezoekers verwelkomd. Hier vindt u alle, ruim 26.800, gepubliceerde artikelen, verschenen in landelijke, regionale en lokale dag- en weekbladen en magazines. Veel leesplezier! Mocht u onderwerpen aan de kaak willen stellen, neemt u dan contact met mij op: info@writing4u.nl. Foto's kunnen, tegen vergoeding, besteld worden via dit emailadres.

02 september 2022

“Daar kan geen loonstrookje tegenop!”

 

Vrijwillig werken in een revalidatiedorp met zorgboerderij

ADI NEGEV – Iedere ochtend vanuit je huis naar het werk moeten gaan. ’s Avonds samen eten en weer naar bed gaan om de volgende dag precies weer hetzelfde te doen. Er moet toch meer zijn in het leven dan dit? Deze vraag stelden Peter en Gerdien Heemskerk zichzelf enkele jaren geleden. Ze besloten het roer compleet om te gooien en zich in Israël als vrijwilliger in te zetten voor een revalidatiedorp voor gehandicapte kinderen. Compleet met zorgboerderij.

JOEP DERKSEN

Niet ieder kind wordt geboren met een IQ van 100 of hoger. In het Midden Oosten komt het vaak voor, dat kinderen met meervoudige beperkingen door hun ouders worden afgeschermd van de buitenwereld. Op het revalidatiedorp Nahalat Eran krijgen deze kinderen alle zorg, kunnen ze vrolijk spelen en op latere leeftijd meehelpen op de zorgboerderij. Ze leven er als gemeenschap en komen ook regelmatig in contact met omwonenden. Hiermee heeft het woord ‘inclusiviteit’ ook haar intrede gedaan in Israël en de Palestijnse gebieden.

Nahalat Eran, met 160 bewoners en 170 kinderen, werd in 1982 opgericht om het stigma en de schaamte rondom gehandicapte kinderen te doorbreken. Kinderen werden weggemoffeld en ter adoptie afgestaan. In de school zitten kinderen van Israëlische, Joodse, Moslim- en Bedoeïenengemeenschappen. Er is een medisch kinderdagverblijf en een gewoon kinderdagverblijf. Er wordt ingezet op revalidatie en integratie, zodat mensen met een beperking mee kunnen doen in de samenleving.

Bijzondere band

Waarom is Peter hier met zijn vrouw naar toe gegaan? Twee jaar geleden besloten we vanuit ons Christelijke geloof te stoppen met werken in Nederland en vrijwilligerswerk te doen. Via een kerkelijke organisatie kwamen we hier terecht. Het is best een sprong geweest, maar het heeft ons heel veel waardevolle momenten opgeleverd.” Hij vervolgt: “Ik had helemaal geen ervaring in de verpleegzorg. Mijn vrouw was verpleegkundige, maar ik zou zelf nooit dit werk hebben uitgekozen. Ik heb echter nog nooit zo genoten van het werk als hier. Terwijl het soms best saai is. Soms loop je vijf meter met een jongen en doe je daar twintig minuten over. Hierdoor krijg je een bijzondere band met hem en geniet je van elkaars aanwezigheid.”

Op het terrein is onder meer een grote paardenfarm en een zwembad waar (één op één) zwemtherapie wordt gegeven. De zorgboerderij is uniek voor Israël. “Hier kunnen mensen zich verder ontwikkelen”, geeft Heemskerk aan. “Deze zorgboerderij is opgezet als pilot voor de Israëlische boer en de overheid. We hadden eigenlijk al overeenstemming met het Ministerie van Landbouw om 60% van de lonen te financieren, maar net voor de ondertekening viel de Israëlische regering.”

Zwemles

Peter is vaak in het zwembad actief: “We helpen kinderen met een beperking, maar ook bijvoorbeeld mensen die herstellen van een auto ongeluk. Het mooie is dat hier een stukje inclusiviteit komt. De kinderen vanuit de omgeving krijgen hier ook zwemles. Op die manier komen mensen van buiten hier binnen, zo worden de mensen met een beperking onderdeel van de maatschappij.”

Toeval of niet, Peter en Gerdien werden onlangs ook ‘gezegend’. “We zijn zeven jaar getrouwd en hadden een kinderwens. Maar Gerdien werd niet zwanger, tot enkele maanden geleden. Ik denk niet dat onze komst naar Israël van hogerhand beloond werd met deze zwangerschap. We krijgen geen kind omdat we bijzonder werk doen. Het is meer andersom. De afgelopen jaren hebben we zoveel geleerd, misschien zijn we wel klaargestoomd om ouder te worden. We zijn er nu echt klaar voor. Ik geloof dat God altijd alles op de juiste tijd geeft.”

Op dat moment wordt Peter spontaan omhelsd door één van de cliënten. “Met deze jongen heb ik een bijzondere band. Hij had in het begin veel agressie en we zaten er over te denken om hem buiten de instelling te plaatsen. Maar iedere dag breng ik een half uur met hem door; hij is hierdoor veranderd en zijn agressie is enorm verminderd. Als ik zie hoe hij lacht wanneer ik in zijn kamer kom, is dat onbetaalbaar. Daar kan geen loonstrookje tegenop!”

 www.adi-israel.nl


Boskoopse Braderie gaat knallen

Eindelijk is het zover; voor het eerst in drie jaar vindt de Boskoopse Braderie weer plaats. Op vrijdag 23 en zaterdag 24 september loopt half Boskoop uit om te genieten van artiesten en demonstraties. Of om heerlijk te shoppen tussen de ruim 110 kraampjes die overal in het hele centrum staan. 

JOEP DERKSEN

Dit wordt de 42ste editie en Mike Verweij organiseert de Boskoopse Braderie al tien jaar. Dit heeft uiteindelijk ook geleid tot een verandering in zijn eigen leven, zo geeft hij aan. “Ik begon met het organiseren omdat ik het leuk vind. Inmiddels heb ik mijn werk kunnen maken van het organiseren van feesten in combinatie met horeca-activiteiten. Het is enorm fijn om iets op te zetten en te regelen, dat alles in orde komt."

Ook deze editie is er van alles te beleven; voor jong en oud. Na de officiële opening door een bekende Boskoper kunnen de naar schatting 25.000 bezoekers beide dagen natuurlijk genieten van de kraampjes met allerlei bijzondere snuisterijen, fijne informatie en heerlijke etenswaren. Verweij tipt: “Wie snel is, kan nog net een kraampje huren; er zijn nog maar enkele plekken beschikbaar. Je kunt dit doen door een email te sturen naar info@braderie-boskoop.nl.”

Genieten

Op het centrale podium treden lokaal en nationaal bekende artiesten op. Verweij somt een aantal acts op: “Dit jaar verwelkomen we de multigetalenteerde Dun Bart; een man, die allerlei acts verzint. Op vrijdagavond hebben we niet alleen Elliënde, maar ook optredens van onze lokale ‘Suzan en Freek’. Dat zijn de zangartiesten Koen en Willemijn.” Op de zaterdag kan het publiek ook genieten van aansprekende artiestennamen. Wat dacht je van de heren van ‘Helemaal top’, die altijd garant staan voor een hoog feestgehalte. En niet te vergeten: Ammar. Zoals iedereen wel weet staat Ammar algemeen bekend als de Turkse Andre Hazes. Momenteel heeft hij met het lied ‘De laatste’ samen met MC Snelle een kneiter van een Top 40 hit.

Dat is nog lang niet alles. Zo komt de brandweer blus en autoknipdemonstraties geven, treden DJ Mels en DJ Mivo op voor de jeugd en verzorgt de lokale harmonievereniging Excelsior een fabuleus optreden. Dansdemonstraties worden op het Sportplein verzorgd door Soof’it en Da Danza. Ook kunnen bezoekers genieten van een Churros kraam, draaimolen, hoogtrampolines. En natuurlijk ontbreken dit keer de blaaskapellen ‘De Blaaskaken’ en ‘De Baggerbeugels’ niet. Verweij: “Je ziet; we hebben van alles uit de kast gehaald om zoveel mogelijk mensen van dit mooiste feest van Boskoop te laten genieten.”

Fantastisch feest

Koopjesjagers komen ook aan hun trekken. De lokale slagers, bakkers en andere winkeliers brengen ook dit jaar weer hun welbekende braderie aanbiedingen. En dat is voor menig Boskoper zeer welkom! Zoals het een goed organisator en gastheer betaamt, zorgt Verweij ervoor dat de gemeente Boskoop als dank voor het aangenaam verpozen niet wordt geconfronteerd met de aanwezigheid van allerlei rommel en dozen. “Het mooiste van de Boskoopse Braderie vind ik persoonlijk, dat je op zaterdagavond met veel handjes het totale terreinparcours weer leeg maakt, waarbij we een schoon Boskoop opleveren. Zodat we een fantastisch feest hebben en trots kunnen zijn, dat we alles weer schoon hebben opgeleverd. Alleen dan is het echt een mooie afsluiting.”

De Boskoopse Braderie vindt plaats op vrijdag 23 september tussen 14:00 uur en 22:00 uur. Het programma op het grote podium voor de Hoogvliet gaat door tot middernacht. Op zaterdag 24 september kan tussen 10:00 uur en 17:00 uur genoten worden van de braderie en sluit het podiumprogramma om 18:00 uur.

18 augustus 2022

Rotarydames houden triatlon voor het goede doel

TEYLINGEN - “Ik wil graag een elektrische driewieler zodat ik er met mijn gezin weer op uit kan.” Deze wens hing een jonge moeder aan de wensboom van de Rotary Club Voorhout tijdens het luchtkussenfestival.

Marie-José Zwaan en Diana Jirka-van Staden werden zo gegrepen door deze wens, dat ze besloten een 1/8ste triatlon te houden, om geld in te zamelen voor deze elektrische driewieler. Zij worden gesteund door Angela Tuijp, die geld ophaalt voor Hart4Onderwijs Nepal.

Zwaan en Jirka-van Staden hopen voldoende geld in te zamelen voor een triatlonactie om de elektrische driewieler aan te schaffen. Hart4Onderwijs Nepal heeft scholen in Bara en Dhading; het ingezamelde geld is bestemd voor onder meer schoolmaaltijden, om kinderen te stimuleren om ze naar school te krijgen. Daarnaast zijn er financiën nodig om de docenten daar een bijscholingscursus te geven.

De dames zullen op zaterdag 10 september 500 meter zwemmen, 20 kilometer fietsen en 5 kilometer lopen. Wie hen wil steunen, kan geld doneren op rekeningnummer NL13 RABO 0366 0532 80 van de Rotaryclub Voorhout. Onder vermelding van #fiets of #Nepal.

Meer informatie is te vinden op de Facebookpagina van RotaryVoorhout.

10.000 kilometer lopen en fietsen voor kinderen in Kenia

NOORDEN – Tienduizend kilometer lopen, fietsen of skeeleren voor een kindersupporthuis in Kenia. Dat is wat de 75-jarige Ria de Jong en haar dochter Kitty (46) samen met enkele tientallen anderen gaan doen tussen 12 augustus en 12 september.

JOEP DERKSEN

Het kindersupporthuis is twaalf jaar geleden opgericht door Yvette Boltze (50). “Van jongs af heb ik meer voor de wereld willen betekenen, dan alleen leuke dingen te doen. Na vijftien jaar lang veel gebackpacked te hebben, had ik dat leven wel gezien. Het is leuk, je komt thuis en het leven gaat verder. Ik wilde naar een ontwikkelingsland gaan om daar te helpen. Er zijn genoeg kinderen op de wereld, die het slecht hebben. Ook hier in Nederland, natuurlijk, maar hier is vaak al een vangnet en zo’n vangnet is er in Afrika niet. Daar lopen de kinderen op straat.”

Yvette besloot naar Kenia te gaan: “Daar spreken ze Engels en ook is de oprichter van de scouting, Lord Robert Baden Powel daar begraven aan de voet van Mount Kenia.” Van het begin af aan voelde ze zich daar op haar plek. “Het is geweldig om iets voor deze kinderen te kunnen doen en te zien hoe daar het leven geleid wordt. In Kenia leven ze echt met de dag. Het gaat helaas vaak om overleven en zien of je deze dag wel of geen eten hebt.”

Yvette ziet veel leed bij kinderen en helpt om dat leed aan te pakken en zoveel mogelijk te voorkomen. “Kinderen komen uit families met misbruik of mishandeling. Ze moeten de straat op om geld binnen te halen en daar ontstaan slechte dingen uit, zoals criminaliteit en prostitutie. Ik wil voorkomen, dat de kinderen daar in terecht komen. Daarom zette ik een half jaar na mijn komst in Kenia de Stichting Kombatio (Keniaans voor ‘nest’) op.”

Jarenlang leidde Yvette een kindertehuis, maar de Keniaanse overheid staat het niet meer toe dat kinderen in een kindertehuis mogen wonen. Daarom zet Yvette met haar medewerkers zich in om de kinderen op te vangen in het ‘Kiota Children Support Centre’. Ze helpt daar om kinderen en hun ouders assertiever te maken en meer verantwoordelijkheidsgevoel te geven. “We helpen ze een vak te leren, zoals groenten kweken, tassen naaien, knippen, lassen of meubels maken. Zo kunnen de ouders zelf inkomsten genereren, zodat de kinderen thuis kunnen blijven en naar school kunnen gaan. En dus niet hoeven te bedelen.”

Ze vervolgt: “Naast het genereren van inkomsten gaat het ook over het verbeteren van de intermenselijke vaardigheden, zodat een echtgenoot geen misbruik kan maken van zijn vrouw. Nu is het vaak zo, dat als zij niet doet wat hij wil, de ze deur wordt uitgezet. ‘Family empowerment’ noemen we dat.”

Kitty is een goede vriendin van Yvette en net als de afgelopen twee jaar zamelt zij samen met haar moeder Ria weer geld in voor de ‘Walk with Kumbiato’ sponsoractie. “We gaan naar Gent en zullen daar 300 kilometer fietsen. We hopen 3,000 euro binnen te halen. Omdat het kindercentrum twaalf jaar bestaat vindt deze sponsoractie tussen 12 augustus en 12 september plaats. Via Strava geven we de route door en alle kilometers van die maand, die door de tientallen deelnemers uit heel Nederland worden afgelegd, worden opgeteld. Zo leggen we gezamenlijk de afstand van Nederland tot aan het Kiota Children Support Centre in Kenia af.”

Het is de bedoeling dat met de in te zamelen 10.000 euro een trainingscentrum wordt opgericht. Hartverwarmend vonden Ria en Kitty het de afgelopen jaren, dat er regelmatig envelopjes met geld door de brievenbus werden gestopt om dit mooie goede doel te ondersteunen. Digitaal overmaken kan natuurlijk ook. Meer informatie: https://walkwithkumbatio.kentaa.nl/actie/ria-en-kitty-de-jong.

Twee goede doelen ontvangen cheques van Luchtkussenfestival

5.000 euro voor MUG en WIJC na ‘waanzinnig succesvolle editie’

TEYLINGEN – De organisatie van het Luchtkussenfestival heeft afgelopen week twee cheques uitgereikt voor een totaalbedrag van 5.000 euro. De gelukkige organisaties waren de Warmondse IJsclub (WIJC) en MUG (Mini Universele Gevechtskunst) in Voorhout.

De vijftiende editie van het luchtkussenfestival was het meest succesvolle ooit. Met maar liefst 2371 deelnemertjes waren alle kaartjes uitverkocht en moest de organisatie die zondag 12 juni een oproep plaatsen aan mensen om niet meer naar het centrum van Voorhout te komen. Een deel van de opbrengsten gaat ieder jaar naar het goede doel. De WIJC en MUG werden verrast met twee prachtige cheques.

“De laatste editie was een waanzinnig succes”, zo meldde Steven Schrader namens het Luchtkussenfestival tijdens een bijeenkomst van het Sportcafé. “ In totaal 175 vrijwilligers zetten zich in voor dit evenement. Het doel van een luchtkussenfestival is springen en gezelligheid en als het allemaal goed loopt, hebben we een bedrag over na aftrek van de kosten, dat we aan lokale goede doelen doneren.”

De WIJC heeft een eigen skeelerbaan en er zijn veel kinderen, die willen leren skeeleren. Maar niet ieder gezin heeft de financiële mogelijkheden om beschermende kleding, skeelerhelmen en andere skeelerspullen hiervoor aan te schaffen. Met de 1.500 euro voor de WIJC kunnen deze materialen aangeschaft worden.

Ook Rob Esser en zijn vrijwilligers van de MUG waren blij. De MUG is opgezet om kinderen te leren om met meer zelfvertrouwen door het eigen leven te gaan. Hiervoor leren ze zelfverdediging, maar ook technieken om steviger in hun eigen schoenen te staan. Maar liefst 3.500 euro worden gedoneerd, zodat de MUG matten, zakken en bokshandschoenen kan aanschaffen. Vele tientallen kinderen in Teylingen zullen hier dankbaar gebruik van maken.

Schrader maakt van de gelegenheid gebruik om alle vrijwilligers van de afgelopen vijftien edities hartelijk te danken voor al hun inzet. “Het luchtkussenfestival zorgt er niet alleen voor dat kinderen heerlijk en gezond bewegen op de springkussens. Ook zijn veel lokale organisaties geholpen dankzij de opbrengsten.” Eerder gingen de opbrengsten onder meer naar het mobiele muziekpaviljoen, de schildering van de onderdoorgang bij de KTS, St Cecilia en Jeugd Vakantie Evenementen Teylingen

“Ik ben een van de gelukkigste mensen ter wereld”

Niet omdat het kan, maar omdat hij het noodzakelijk vindt. Daarom besloot Guido van Enckevort enkele maanden geleden om van Oud Ade naar Bhutan te fietsen. Hij gaf zijn baan bij de gemeente Kaag en Braassem op, om te ervaren op welke duurzame manier mensen elders in de wereld leven en overleven.

JOEP DERKSEN

Zijn fietsreis levert Guido (32) unieke ervaringen op, samen met zijn fiets Ziggy, die zijn reismetgezel van begin tot eind is. “We denken na over iedere afslag, die we moeten nemen”, lacht Guido. Over wat hem bezielt om deze wereldfietsreis te maken, geeft hij aan. “Ik wilde graag naar Bhutan, omdat ik denk dat wij wel wat van hen kunnen leren in hoe zij bepaalde dingen op het gebied van duurzaamheid aanpakken.” Maar dat is een van de armste landen van de wereld; zij kunnen allicht niet anders dan duurzaam leven, omdat ze de moderne industriële levensgemakken, zoals auto’s en grote woningen, niet kunnen betalen.

Guido beaamt: “Ik stoei inderdaad met de gedachte, dat heel veel mensen een hang hebben naar onze Westerse levensstijl. Maar als iedereen dat wil hebben, krijgen we een probleem met het klimaat. Wij proberen op veel dingen een stapje terug te doen. Een optie is ook, dat zij niet alles gaan doen, wat wij ook doen. Als iedereen een eigen auto krijgt en de Westerse levensstijl aanneemt, gaan veel tradities verloren. Ik hoop dat mensen in zullen zien, dat materialisme ook niet alles is en dat je van meer spullen niet persé gelukkiger wordt.”

Dat Guido voor de fiets als vervoermiddel heeft gekozen, is logisch: “Vliegen heeft nogal een impact op het klimaat. De fiets is voor mij het uitstekende vervoersmiddel om genoeg te zien en snel genoeg te gaan. Je gaat met een fijne snelheid door de landschappen heen en je leert de mensen en de landen beter kennen. We fietsen niet via de grote wegen, maar over het platteland. Dan kom je op plekken waar toeristen niet zijn. Het geeft veel nieuwe inzichten.”

Eigenlijk had Guido nog een paar jaar willen wachten met deze fietsontdekkingsreis. Maar de ontwikkelingen in de wereld noopten hem om zijn plannen vervroegd uit te voeren. “Voor mijn gevoel moet ik nu gaan, omdat het binnen tien jaar niet meer kan. Het zal dan te warm of te nat zijn. Of te onstabiel, zodat we door bepaalde regio’s niet meer kunnen fietsen.”

Dat hij zijn baan opgaf om de halve wereld over te fietsen, kwam niet door een burn-out, zo verzekert Guido. “Wat ik wil doen is deels de batterij opladen. Ik kom met goede moed terug. Maar ik wil ook heel graag laten zien dat het reizen per fiets zo’n fijne manier is van onderweg zijn en reizen.” Hij licht toe: “We zitten nu in het achterland van Turkije. Wij geven bijna geen geld uit en onze ecologisch voetafdruk is bijna nul. We eten geen vlees, maar wat brood met een tomaatje en soms wat kaas. ’s Avonds maken we een potje met rijst en bonen en paprika. Het wordt in mijn ogen heel erg overschat hoe zwaar en moeilijk het is.”

Een dergelijke reiservaring gunt Guido iedereen. “Als je het wilt, kun jij dit ook doen. Maar mensen denken vaak in obstakels. Ik moet wel offers brengen hiervoor, zoals het opzeggen van mijn baan. Maar ik vind dat helemaal niet erg en krijg er zoveel voor terug. Ik ben een van de gelukkigste mensen ter wereld, dat ik dit kan doen. Je voelt je af en toe echt bevoorrecht om dit te kunnen doen. Het maakt je ook heel nederig, richting de mensen hier. Sommige mensen weten niet wat er in eigen land te zien is; ik kan dat laten zien met mijn mobiel. Met een klein mobiel printertje kan ik een foto ter plekke afdrukken en dat aan de mensen geven. Sommige mensen hebben geen foto van hun gezin; ze zijn dan ontroerd dat ze een fotootje kunnen krijgen. Je hebt geen keuze in waar je geboren wordt. Ik probeer iets terug te kunnen geven.”

De komende weken fietst Guido via Iran naar Georgië. Hij denkt erover om zijn verhalen in boekvorm te publiceren.

Feest in Oude Wetering

FEEST – Het dorp Oude Wetering is van donderdag 7 tot en met zaterdag 9 juli een magneet voor alle feestvierders. De Feestcommissie Oude Wetering heeft een heel gevarieerd programma bedacht om de mensen te entertainen. Na jaren wachten is het eindelijk weer mogelijk om mee te doen aan allerlei evenementen; van straattekenwedstrijd tot dj-workshop. Van verkleedoptocht via een fietstocht naar de braderie.

Het straattekenen voor kinderen tot en met 12 jaar is natuurlijk de traditionele opening van de feestmidweek. Ter hoogte van Kerkstraat 40 kan de jeugd vanaf 15:00 uur in verschillende leeftijdsklassen prijzen winnen voor de mooiste straattekening. Maar in feite is het prijs voor elke deelnemer; iedere straattekenaar krijgt namelijk een gratis ijsje. En er is genoeg stoepkrijt aanwezig om de Michelangeloachtige streetprints (of een iets mondainere karikatuur) tot uiting te kunnen laten brengen. Deelname is natuurlijk gratis.

De jeugd komt toch al aan haar trekken; diezelfde middag begint op hetzelfde tijdstip de gratis DJ-Workshop. In een uur tijd leren de kids de basisprincipes van het DJ-bestaan. Tussen 15:00 uur en 18:00 uur wordt drie keer een workshop gegeven voor drie verschillende leeftijdscategorieën. Aanmelden moet in verband met de beperkt beschikbare plekken van tevoren via de Facebook of Instagram pagina van de organisatie.

Wie dol is op vragen beantwoorden en wandelen zal genieten van de puzzelwandeltocht, die deze donderdag om 19:00 uur vanaf het Schoolhuijsplein begint. Wanneer je de puzzel tijdens de looproute van ruim vijf kilometer oplost, maak je kans op een prijs. Aan het einde van de route staat een lekker drankje op je te wachten. Ben je meer van de tweewieler, dan kun je die avond meedoen aan de fietstocht ‘Tour de Braassem’. Jong en oud kan dan 25 of 50 kilometer fietsen en genieten van het mooie buitengebied van Kaag en Braassem en omgeving.

De inwendige mens wil ook wat en wie houdt van koken kan meedoen met ‘Heel Kaag en Braassem bakt’. Jouw taart kun je hiervoor op donderdagavond en vrijdagochtend inleveren bij de bar van de Feestcommissie op het Schoolhuijsplein. Ervaren juryleden weten wel raad met deze heerlijkheden! Na het jureren worden de taarten ter beschikking gesteld aan de senioren tijdens het koffieconcert op vrijdagochtend. Dat koffieconcert is alleen bestemd voor 60-plussers, die hiervoor 2 euro betalen. Zij kunnen genieten van de Zingende Zusjes Claudia en Wilma van der Tang.

Wie helemaal los wil gaan die avond doet mee met de verkleedoptocht, die om 19:00 uur begint op de Dotterbloem. Lekker gek verkleed achter de muziek aan lopen en tijdens het wandelen even zwaaien naar de bewoners van het Zorgcentrum, waar DGV een aubade geeft. De mooist verklede kinderen kunnen een prijs winnen. Hierna kan het hele dorp los gaan op het muziekplein, waar op muziek van ‘Lekker Weer’ en ‘Mad Men’ kan worden gezongen, gelachen, gedanst en – uiteraard met mate – gedronken.

De feestelijke activiteiten worden afgerond met de Braderie, die op zaterdag 9 juli tussen 10:00 en 17:00 uur plaatsvindt in de Kerkstraat en Veerstraat. Je kunt dan heerlijk slenteren tussen een lang lint aan kramen met allerlei nieuwe en bijzondere spullen. En natuurlijk is er weer de legotent, waarin de kinderen met hun bouwwerken ook weer mooie prijzen kunnen winnen.

24 juni 2022

Honderden droomhuwelijken met een knutsel


Meer dan 700 echtparen zijn door Ronald van Rijn (75) officieel getrouwd. Aanstaande vrijdag heeft deze Buitengewoon Ambtenaar Burgerlijke Stand (BABS) zijn allerlaatste huwelijksinzegening. Na zestien jaar hangt Van Rijn zijn babstoga aan de wilgen.

Joep Derksen

Wat bezielt iemand om BABS te worden? In 2006 kon Van Rijn gebruik maken van een vertrekregeling bij een onderwijsadviesdienst. Na een maand met de benen op tafel gezeten te hebben, zag Van Rijn een advertentie in de krant, dat de gemeente Alphen aan den Rijn een BABS zocht. “Van de term ‘BABS’ had ik nog nooit gehoord. Maar de eisen waren, dat je voor een groep kunt praten, met mensen kunt omgaan en kunt improviseren. Dat was een groot deel van mijn leven precies mijn werk.”

Van Rijn versloeg zestien kandidaten: “Ze wilden ook graag een man, omdat er veel meer vrouwen dan mannen zijn, die de BABS-functie uitoefenen.” Maar natuurlijk werd Van Rijn ook aangenomen vanwege zijn kwaliteiten. Al die jaren nam hij zijn taken uiterst serieus. Maar ook zorgde hij ervoor, dat iedere huwelijksvoltrekking een speciaal en persoonlijk tintje had voor het bruidspaar. “Bij alle huwelijken had ik altijd iets bij mij, wat paste bij het bruidspaar. Dat waren knutsels, die ik gemaakt of gekocht had. Zoals een houten tulp met daarop de Nederlandse en Noorse vlaggen, voor een stel dat uit deze landen kwam.”

Van Rijn komt op deze ideeën tijdens het intakegesprek, dat hij voorafgaand aan de huwelijksvoltrekking voert met het trouwlustige stel. “Als ze bijvoorbeeld een verzameling Buddha’s hebben staan, neem ik een klein Buddhatje mee en kan ik mijn verhaal opbouwen rondom dit kleinood. En wanneer ik mensen uit Polen voor me heb, zorg ik er altijd voor, dat ik zout, brood en wodka bij me heb; dat is een gebruik, wat in Polen altijd wordt aangehouden.”

Maar ook zorgde Van Rijn voor twee kleine voetbalpoppetjes voor twee dames, die elkaar met het voetballen hebben leren kennen en deze maand hun ja-woord gaven. Hij lacht: “Opvallend is wel, dat als ik later een echtpaar tegenkom, die ik getrouwd heb, zij altijd wat weten te melden over dit knutsel en waar in hun huis dat staat. Maar wat ik gezegd heb, wordt nooit onthouden!”

Heterohuwelijk en homohuwelijken; Van Rijn voerde ze allemaal zonder enig probleem uit. En wanneer een Surinaams stel een uur te laat op komt dagen voor hun eigen huwelijksvoltrekking, is dat voor Van Rijn ook geen probleem. “Ik heb toch alle tijd en als goede BABS moet je kunnen improviseren. Ieder huwelijk is uniek. Het allerleukste huwelijk, dat ik mocht voltrekken, was natuurlijk het ja-woord van mijn eigen zoon!”

Hij tipt voor zijn opvolger: “Een BABS moet zich heel goed inleven in de situatie van het stel. Wat ze leuk vinden en op prijst stellen om verteld te hebben. Ze hebben je niet voor niets gekozen uit de lijst BABSen, die bij de gemeente Alphen aangesloten zijn. En je moet ook kunnen inschatten, wat ze op prijs stellen. Daarom houd ik nooit lange verhalen. Ik heb ook nog nooit gevraagd aan het stel of ze elkaar wel aardig vinden of van elkaar houden. Dat zal namelijk wel; anders ga je niet trouwen.”

Voor de laatste keer blikt Van Rijn terug: “Drie keer heb ik een huwelijk in de gevangenis gesloten. Maar ook enkele ‘terminale huwelijken’, waarbij het duidelijk was, dat één van de partners snel zou komen te overlijden. Wanneer iemand dan twee dagen na de ceremonie daadwerkelijk overlijdt, grijpt je dat wel aan.”

Zal Van Rijn het BABSen niet gaan missen? “Aan de ene kant wel, maar niet dat ze op mijn 80ste gaan zeggen: ‘Daar heb je hem weer’. Vrijdag sluit ik mijn 707de huwelijk af. Dat is een stel, dat elkaar via het Wordfeuden heeft leren kennen; online scrabbelen dus. Vandaar dat ze het knutsel ‘Liefde’ in scrabbleletters van mij krijgen.” Heeft dit werk uw leven ook verrijkt? “Jazeker; ik heb dit met ontzettend veel plezier gedaan. Het is vrijwilligers werk met een kleine vergoeding, maar daar heb ik het nooit voor gedaan. Ik heb dankzij het BABSen de stad en heel veel mensen leren kennen.”

“Ik groef mijn eigen graf”

Op vrijdag 24 juni komen de veteranen uit de gemeente Nieuwkoop in het gemeentehuis in Nieuwveen bijeen om daar Veteranendag te vieren. De Nieuwkoopse Veteranendag is een manier van de gemeente om waardering en dankbaarheid te tonen aan de mannen en vrouwen, die hun leven in de waagschaal gezet hebben, om anderen te helpen. Dit jaar is er een bijzondere spreker: Edwin de Wolf, die tijdens een uitzending zwaargewond raakte. Hij overkwam fysieke en mentale problemen en zet zich nu in om andere veteranen te helpen.

Joep Derksen

De Wolf groeide op in een militaire familie. Zijn opa vocht in de tweede wereldoorlog en zijn vader was beroepsmilitair. “Ik wist op jonge leeftijd al, dat ik Beroepsofficier bij de Landmacht wilde worden en begon in 1990 met mijn opleiding voor Beroepsonderofficier.” Na een eerste plaatsing bij een pantserdivisie in Ermelo en het behalen van zijn rode baret werd De Wolf in 1994 uitgezonden naar het voormalige Joegoslavië. Als onderdeel van Dutchbat II hielp hij om de omgeving rond Srebrenica veilig te houden en was hij een van de leidinggevenden.

Daar sloeg het noodlot toe. Tijdens een patrouille komt De Wolf in aanraking met een mijn. De daaropvolgende ontploffing verpulveren een groot deel van zijn been en bloed spuit uit zijn bovenarm. “Waar mijn been hoorde te zitten, was alleen nog een klomp vlees. Ik was blind en doof.” Hij schreeuwde het uit van de pijn en dreigde ter plekke te sterven. “De mannen van mijn patrouille hebben ervoor gezorgd, dat ik niet overleed. Zij deden precies de handelingen, waar ik hen voor had getraind als leidinggevende. Het is hun werk dat ik leef, maar het was mijn werk dat ik die mannen opleidde om de juiste dingen te doen.”

Het herstel was een heftig en heel eenzaam traject. De revalidatie nam met vier maanden nog de minste tijd in beslag. Maar onvermijdelijk kwam het moment, dat De Wolf de realiteit onder ogen moest komen. “Voor mijn gevoel stond de tijd stil; ik was een man van 24 en in de bloei van mijn leven. Maar ik kwam met een half been terug in Nederland. De mentale revalidatie heb ik onderschat. Ik kon lastig met de nieuwe realiteit omgaan. Ik wilde mijn problemen zelf oplossen en dacht, dat niemand het zou begrijpen. Maar niets was minder waar. Ik verdronk me in mijn eigen verdriet en groef mijn eigen graf.”

Uiteindelijk ging hij toch het hulpverleningstraject in. De doorbraak was de avond, dat De Wolf na het nuttigen van één biertje helemaal emotioneel werd. Zijn toenmalige compagniescommandant gaf daarop aan: “Ed, het wordt tijd dat jij de hulpverlening in gaat.” De Wolf: “Ik heb dat traject omarmd en keihard aan mezelf gaan werken. Het meest belangrijke dat ik geleerd heb is dat alles wat je wilt doen, begint met de eerste stap die je zelf moet zetten. Die eerste stap leidt tot jouw nieuwe toekomst. Ik heb mezelf beloofd, dat ik blij moet zijn, dat ik er ben en dat ik alles uit mijn leven wil halen binnen de mogelijkheden van mijn beperking.”

De Wolf voltooide hierop de HBO opleiding Beleid en Management en ontdekte zijn passie voor het racefietsen. Tijdens de Invictus Games van 2017 behaalde hij zelfs de gouden medaille. Maar waar De Wolf de meeste voldoening uit haalt, zijn de presentaties die hij geeft. “Ik vertel mijn levensverhaal en hoop, dat dit zorgt voor een stukje herkenning bij andere veteranen. Als er ook maar één veteraan is, die zich tijdens zo’n presentatie wat minder voelt en door mijn verhaal geïnspireerd wordt, ben ik al blij. Ik wil bereiken, dat de ogen van deze veteranen geopend worden, zodat ze zelf hun eerste stap naar voren durven zetten. Voor ieder mens geldt: je hebt altijd een keuze.”

Was het mijnongeluk een ‘blessing in disguise’, een verborgen zegen? “Diep in mijn hart was ik liever gewoon een valide man. Ik zou liegen als het niet zou zijn. Maar in het verleden blijven hangen lost niets op. Ik geniet van het feit dat ik er ben en bijzondere dingen mag doen. Lezingen zijn nooit mijn primaire doel geweest. Het is me overkomen en het maakt me blij als ik bij elke lezing, ook al is het maar één iemand, kan raken met mijn verhaal. Zodat deze persoon, die met zichzelf in de knoop zit, een draai in de goede richting kan vinden, anders naar zijn eigen situatie kan kijken en uiteindelijk ook weer vooruit kan.”

De Wolf schreef het boek ‘Kampioen op één been. www.edwindewolf.nl

01 juni 2022

Revolutie in de pianola’s

RIJNSBURG/LEIDEN – Dankzij twee visionairs komen wordt de zelf spelende piano uit begin 1900 weer nieuw leven ingeblazen. Op zaterdag 4 juni kun je bij de Rijnsburgs Klassiek in de Burgt in Rijnsburg uitvoeringen horen van Grieg, Rachmaninov en Leschetizky, zoals deze componisten ze zelf hebben gespeeld.

JOEP DERKSEN

Koos van Kruistum (59) en Marcel Veel (65) hebben elkaar gevonden in hun liefde voor de pianola-muziek. In het bedrijfspand van Marcel hangen tientallen portretten van reeds lang vergeten componisten en pianisten. Virtuozen met vaak grote klasse, gelijkwaardig aan hun beroemde tijdgenoten echter vaak toch na hun overlijden in de vergetelheid geraakt. Marcel: “Vera Timanova bijvoorbeeld, was een fenomeen. Zij speelde de Eerste Hongaarse Rapsody van Frans Liszt, zoals ze die van Liszt zelf had geleerd. Haar uitvoering is de mooiste ooit, maar vrijwel niemand in deze tijd heeft deze gehoord. Dankzij de pianolarollen, die bewaard zijn gebleven en afgespeeld kunnen worden op een reproductiepiano (pianola), komt haar muziek weer tot leven.”

Marcel en Koos zijn betrokken bij Euterpe Rolls VOF, een initiatief om rollen digitaal vast te leggen en weer te kunnen vervaardigen. Tijdens het interview tonen ze de prachtige pianola’s van wel honderd jaar oud. Zij laten ook het ingenieuze systeem zien, waarmee deze pianola’s zelf kunnen spelen, zonder de hulp van een toetsenist. Koos is op het gebied van electronica onderlegd: “Ik ben pianola’s heel erg gaan waarderen. Het is bijna niet te begrijpen dat ze deze muziekinstrumenten honderd jaar geleden konden maken, met alleen hout, koper, lucht en leer. En dat zonder computers! Moderne pianola’s werken met elektromagneten. Ze doen het minder goed en zijn lastiger om onder controle te houden, dan de originele pianola’s.”

Revolutie

Het systeem van een pianola wordt wel eens vergeleken met dat van een draaiorgel. Ook daaruit komt muziek, gebaseerd op ‘voorgeprogrammeerde’ muziekrollen. Maar daarmee houdt iedere vergelijking op, dat wordt duidelijk zodra Koos en Marcel één van hun muziekrollen afspelen in een pianola. Waar een draaiorgel enkel koude klankmuziek kan produceren, is bij de pianola een prachtig muzikaal optreden te horen. Veel van die muziekstukken werden meer dan honderd jaar geleden geschreven, belandden daarna in de vergetelheid, maar worden door Koos en Marcel weer tot leven gebracht.

Door middel van een bijzonder procedé, het transcoderen van muziekrollen, hebben zij ervoor gezorgd, dat oude muziekrollen kunnen worden hersteld en zelfs dat modernere muziek te beluisteren is op de eeuwoude pianola’s. Als voorbeeld spelen de beide mannen een rol met jazz-muziek af. Deze jazz-muziek is uiteraard gemaakt nadat de laatste Welte pianola in 1932 was geproduceerd. “Wij zijn de eersten in de wereld sinds 1932, die een nieuwe Welterol hebben gemaakt!” Met vervaardigde software die de Welte-‘code’ weer kan produceren, kunnen ze nu nieuwe rollen maken voor de oude reproductiepiano.

De inwoners van Rijnsburg (en andere plaatsen) kunnen zaterdag 4 juni getuige zijn van een bijzondere gebeurtenis. Tijdens de Rijnsburgs Klassiek zijn muzikale uitvoeringen te horen van beroemde componisten als Grieg, Leschetizky en Rachmaninov. Niet door een hedendaags gezelschap, die er mogelijk haar eigen draai aan heeft gegeven, maar juist op de muzikale manier, zoals de componist de muziek eigenlijk bedoeld had.

Testbank

Met de komst van Marc van der Marel, inmiddels een bekende van Rijnsburgs Klassiek Zijn Koos en Marcel erg verguld. “Wat we heel graag willen, is dat Mark van der Marel een pianostuk speelt op de 100 jaar oude reproductiepiano. En dat hij van tevoren bij ons een minibestand inlevert van dat pianostuk. Daar maken wij een rol van. Daarna leggen we de rol op de testbank. We laten we het stuk met onze rol op de pianola spelen. Het publiek kan dan horen, hoe indrukwekkend precies de techniek van toen is. En zo ervaar je, dat de reproductiepiano écht klinkt, en de oude muziekrollen een directe opname is van de componisten/pianisten uit het verleden.

Over het belang van hun vinding voor de pianolawereld, geven de beide gepassioneerde mannen aan. Marcel: “Dit is een aardverschuiving in de wereld van pianola’s. Wij blazen de pianowereld nieuw leven in en zetten de pianowereld toch wel een beetje op zijn kop.” Hij vult aan: “Wij maken muziekrollen uit andere systemen, zoals bijvoorbeeld hoe Rachmaninov deze speelde. Toen we zijn muziek voor het eerst beluisterden met een door Koos getranscodeerde rol, moesten we gaan zitten. Het is overweldigend, wat die man produceerde; zijn muziek is één brok emotie.”

Op hun website www.euterperolls.com kan iedereen luisteren naar de 560 muziekrollen van tientallen (ooit) beroemde muzikale componisten. De ‘live’ uitvoering van Euterpe Rolls VOF vindt plaats op 4 juni tijdens de Rijnsburgs Klassiek in de Burgt in Rijnsburg (toegang is gratis). Genoten kan dan worden van muziek van Edvard Grieg, Theodor Leschetizky, Anton Rubinstein en Sergei Rachmaninoff.

Zelf werken aan jouw eigen herstel

Minder patiënten bij de huisarts door positieve gezondheid

Het leven is ruk. Je man is weg, je zit in de schulden. Jouw kinderen praten niet meer met jou en al maanden heb je last van jouw arm. Wat moet je doen om dit allemaal te veranderen? Een pilletje van de dokter lost dit niet op, maar er is een nieuwe ontwikkeling in de medische en zorgwereld: ‘positieve gezondheid’.

Positieve gezondheid is in Nederland enkele jaren geleden bedacht door voormalig huisarts Machteld Huber, die zelf meerdere keren ziek is geweest. Sinds 2019 hebben al tientallen hulpverleners in Kaag en Braassem een cursus ‘positieve gezondheid’ gekregen. Een zaal vol met zorgverleners, zoals huisartsen, wijkverpleging, GGD en paramedici, werd maandagavond meegenomen in deze vernieuwende manier van zorg verlenen. Met ‘positieve gezondheid’ gaat het er niet om, dat iemand door het gebruik van een paar trucjes de rest van haar leven elke dag vrolijk en gezond is. “Het gaat om de veerkracht, die in ieder mens zit”, vertelt Karin van Ruiten, directeur van het Institute voor Positive Health. Hoe werkt dat? In plaats van je te richten op de klachten, kun je beter gaan kijken naar wat je wél kan en waar je energie van krijgt. Hulpverleners uit de zorgsector kunnen hun patiënten en cliënten daarbij ondersteunen, zo was de boodschap. Wie een beetje in de piepzak zit, kan zelf werken aan haar of zijn herstel.

Er is vooral bij jongeren sprake van enorme emoties en een hoge prestatiedruk

Belangrijk is natuurlijk om met de basis te beginnen; gezond eten, goed slapen, lekker bewegen en je mentaal goed voelen, zo kregen de ruim honderd aanwezigen van Van Ruiten te horen. Maar daarnaast ga je ook dingen doen, waar je zelf een goed gevoel van krijgt. Haar filosofie wordt omarmd door beroemde sportfiguren, zoals de schaatser Karl Verheijen en Olympisch zwemkampioen Maarten van der Weijden. Vaak wordt in de gezondheidszorg alleen naar de ziekte gekeken. Fysieke klachten zijn echter vaak niet de oorzaak, maar juist het gevolg van wat er mis is in het lichaam, bevestigt huisarts Willem van der Linden van Huisartsenpraktijk De Linde: “Je kunt stress of zorgen hebben. Wanneer je er niet uit komt, kunnen klachten als hoofdpijn of buikpijn hieruit voortvloeien.” Van Ruiten beaamt: “Er is vooral bij jongeren sprake van enorme emoties en een hoge prestatiedruk. Die psychische druk uit zich regelmatig in fysieke klachten.”

Treinkaartje

Iedere deelnemer ontving deze avond bij binnenkomst een treinkaartje, dat het pad naar herstel moet voorstellen. Van Ruiten vertelt hierover: “Praat niet met de mensen over hun aandoening of wat er mis is. Maar heb het juist over zaken waar ze blij van worden. Zodat je hen kunt helpen om zingeving te ervaren. We noemen dat ‘meeningfulness’.  Iedereen gaat met de trein op weg naar de eigen droombestemming. Bekijk dan, wat jou geïnspireerd heeft om die reis te beginnen, wie er met jou meereist op weg naar jouw droom. En wanneer je dan jouw eindbestemming bereikt, zorgt dat voor spetterend veel energie!”

Is ‘positieve gezondheid’ niet eigenlijk een verkapte manier om geld te besparen? Cora Vermeulen, voorzitter van het Wijksamenwerkingsverband Kaag en Braassem Samen Gezond, “Het is geen verkapte manier, maar juist een openlijke manier om te zorgen dat mensen niet meer bij ons komen met buikpijn, die ze niet kunnen begrijpen en wij vaak ook niet. Wij helpen ze om zelf met oplossingen te komen om te werken aan hun eigen herstel. De gesprekken zijn ontzettend belangrijk; we worden er niet goedkoper mee, maar mensen gaan in hun eigen zelfstandigheid hun problemen aanpakken. Wanneer jou dat niet lukt, is er nog altijd een hele bak aan professionals, die je daarbij kunnen helpen.”

Van der Linden past ‘positieve gezondheid’ al jaren toe in zijn werk. “We moeten altijd naar de mensen en hun achtergrond kijken. En ze niet beschouwen als patiënten met een klacht of gebrek. Het zou goed zijn als nog meer zorgverlenende instanties dat ook doen”. De huisarts merkt, dat het werken met positieve gezondheid ook goede resultaten oplevert in Kaag en Braassem. “Ik zie patiënten niet meer terug; dat is de kracht van positieve gezondheid. Mensen komen zelf met hun eigen oplossingen, werken daar aan en als ze zich daarna beter voelen, weten ze: ‘Hé, dat komt door mijzelf!’”

Dierenasiel heeft deuren gesloten

Zwervende katten en honden worden niet meer opgevangen in Alphen. Voortaan moeten deze dieren vervoerd worden naar Gouda.

Eigenaar Richard Buitendijk van Dierenasiel Alphen aan den Rijn aan het Rietveldsepad verzorgt samen met zijn vrijwilligers al tien jaar de opvang van alle zwerfhonden en -katten. Maar hij heeft het helemaal gehad met de Dierenbescherming, zo geeft hij aan. “We zijn hun onderaannemer, maar ik heb het contract opgezegd. We zitten niet op dezelfde lijn, qua communicatie; er was namelijk geen communicatie.” Eigenlijk zou het Dierenasiel op 1 juni dichtgaan, maar Richard trok al in mei de stekker eruit. De laatste kat en hond, die nog in het Dierenasiel verbleven, zijn al naar de evenknie in Gouda gegaan.”

Hij licht toe: “In het begin ging het best redelijk, maar door de COVID is het minder geworden. De Dierenbescherming heeft een andere denkwijze dan wij in Alphen aan den Rijn. Wij lossen hier het kittenprobleem op. Mijn asiel zat vol met soms wel veertig kittens. De Dierenbescherming wil alleen inzetten op het chippen en registreren van katten, maar om teveel kittens te voorkomen zetten kastraties en sterilisaties meer zoden aan de dijk.”

Hier komt bij, dat er ook al langere tijd steeds minder zwerfkatten binnen kwamen. Inmiddels is Richard de reden hiervoor duidelijk geworden. Een andere organisatie in Alphen aan den Rijn haalt zwerfkatjes van de straat. “Ze schieten ons onder de kleiduiven. Bepaalde diensten heeft de Dierenbescherming uitbesteed. De dierenambulance zou de dieren in principe bij ons moeten brengen, maar al sinds november vorig jaar hebben we geen nieuwe aanwas meer gekregen in het asiel.”

Het doet hem toch wel pijn om het Dierenasiel te sluiten. De afgelopen tien jaar heeft zijn organisatie ruim 1500 katten en enkele tientallen honden een nieuw gezin en dus een nieuw leven gegeven. “We steriliseerden, chipten en herplaatsten deze dieren. Het was heel leuk om te doen, samen met de vrijwilligers. Het is zo fijn om te zien hoe een dier een nieuw onderkomen krijgen. Honden plaatsen is best lastig. Als je dan foto’s ontvangt, waarbij die hond relaxed op een bank ligt; daar doe je het voor!”

Binnenkort verkoopt Richard (50) ook zijn ‘Hoeve Beestenspul’. “Ik heb een respectabele leeftijd bereikt. Dan ga je nadenken over wat je nog meer gaat doen. Blijf ik dit doen tot mijn 67ste of is nu het moment om toch wat anders te gaan doen? Ik wil de hele toko verkopen. Misschien ga ik me bezig houden met een leuke hobby, zoals moestuinieren.”

Het sluiten van het Dierenasiel in Alphen heeft ook geleid tot politieke vragen. Gemeenteraadslid Blom (Nieuw Elan) maakt zich zorgen. “De gemeente heeft de wettelijke plicht om dieren op te vangen. Het vervoeren van dieren naar Goude kost extra tijd én geld van de dierenambulance. De rit naar Gouda kan voor noodlijdende dieren fataal worden.” Namens het college van burgemeester en wethouder laat burgemeester Spies weten dat alle zwerfhonden en -katten voortaan gebracht worden naar een dierenasiel in Gouda. “Er is op dit moment voldoende regionale dekking voor de opvang van dieren. Overigens ziet de Dierenbescherming (landelijk) zelfs een terugloop van het aantal zwerfdieren.” Dit levert volgens Spies geen extra risico op voor de dieren. “De aanrijdtijd van de ambulancepost van de Dierenambulance naar de opvanglocatie in Gouda is slechts een kwartier langer dan de aanrijdtijd naar Hoeve Beestenspul. Dit is ruim binnen de maximale aanrijdtijd van 45 minuten die de Dierenbescherming aanhoudt.”

Rond de Rode Polder

OUD ADE – De aankomende sloop van een honderd jaar oud gebouw leidde tot een boek over de geschiedenis van toonaangevende families uit Oud Ade. Historicus Roen van der Geest publiceerde onlangs zijn schrijversdebuut ‘Rond de Rode Polder’: met een overzicht van allerlei gebeurtenissen, die de afgelopen eeuw in Oud Ade hebben plaatsgevonden. Tussendoor kwam Van der Geest ook meer over zijn familie te weten.

Joep Derksen

Het historische huis aan de Leidseweg 15 werd tot enkele jaren geleden nog bewoond door een oom van Van der Geest. Nadat het leeg kwam te staan, besefte voormalig geschiedenisdocent Van der Geest dat het moment was gekomen om ‘nu of nooit’ meer informatie te vinden over de geschiedenis van zijn eigen familie. Nog slechts enkele familieleden van de generatie voor hem waren in leven. De gesprekken leverden een nieuw inzicht op over Oud Ade, de bewoners van de Rode Polder en de interpersoonlijke relaties.

“Eigenlijk ontstond de idee voor dit boek uit een spijtgevoel”, begint Van der Geest. “Mijn vader overleed in 2004 en ik had hem nooit écht gevraagd wat hij in de oorlog had gedaan. Er werd wel eens over gesproken, dat hij lid was van de Binnenlandse Strijdkrachten, maar ik wilde er meer van weten. Hij praatte daar nooit zelf over. Er waren ook andere verhalen uit het dorp en ik wilde weten, wat er waar was van de verhalen.”

“Nadat mijn vrijgezelle oom vertrok uit het huis aan de Leidseweg 15, was duidelijk dat dit gebouw, dat in 1915 door mijn opa Chris ‘de Mop’ van der Geest gebouwd is, zou verdwijnen. Ik wilde kijken wat ik te weten zou komen van de bewoners van het huis. Waaronder ikzelf; ik heb er een jaar als student gewoond. In 2020 leefden nog drie kinderen van mijn opa. Vooral van de verhalen van tante Alie (92), met een enorm beeldend geheugen, heb ik gebruik van gemaakt. Veel van haar verhalen zijn opgenomen in dit boek.”

Maar in hoeverre is, wat iemand zich herinnert ook een weergave van de gebeurtenissen? “Natuurlijk is het mogelijk, dat het niet de complete waarheid is, maar ik heb ook generatiegenoten van haar gesproken, waarbij bleek dat de herinneringen grotendeels overeen kwamen.” Van der Geest beschouwt zijn boek ook niet als een absolute en feitelijke weergave van de geschiedenis van Oud Ade. De 148 pagina’s met kleurrijke foto’s beschrijven de honderdjarige geschiedenis van een familiehuis, haar bewoners en de interpersoonlijke relaties met de buren, zoals de families Van der Hulst, Van der Poel, Van Leeuwen, Wisse en Van der Heden.

In het boek wordt duidelijk, dat opa Chris zijn hele leven lang geploeterd heeft om zijn elf kinderen een beter bestaan te geven. Hij verdiende het brood voor zijn gezin met zeven koeien en een tuinderij, waar hij op koude grond tuinbonen, aardappelen en bloemen teelde. “Dat leven heb ik ook in beeld willen brengen; het leven van een kleine boer met een gemengd bedrijfje in de twintigste eeuw.”

Van der Geest zelf is nu 70 jaar. Is de realisatie van dit boek ook een uitkomst van de vrees, dat er na zijn overlijden nog iets tastbaars van hem achterblijft? Hij beaamt dit. “Wanneer ik er niet meer ben, blijft dit boek van mij achter. Dit boek is tot stand gekomen als gezamenlijk resultaat van de familieleden en de dorpsgenoten in Oud Ade. Het is niet alleen geschreven voor mijn kinderen, maar ook de kinderen van mijn tantes en ooms en de generaties hierna. Misschien is er maar één persoon, die over dertig jaar dit boek met interesse leest. Maar dan ben ik al tevreden.”

Gepassioneerd bladert Van der Geest door naar pagina 57 en toont een foto van acht leden van de Binnenlandse Strijdkrachten, bij restaurant ’t Kompas op Kaageiland. “De derde man van links is mijn vader. Toen ik deze foto vond in het archief van Oud Alkemade, stond ik te juichen. Eindelijk had ik het bewijs, dat mijn vader inderdaad lid geweest was van de Binnenlandse Strijdkrachten. Met deze foto verdween mijn onderliggende spijt, dat ik nooit bij mijn vader heb doorgevraagd over zijn activiteiten in de tweede wereldoorlog. Deze foto alleen al maakt het hele onderzoek voor dit boek de moeite waard.”

Het boek ‘Rond de Rode Polder’ is verkrijgbaar bij boekhandel Veenerick in Roelofarendsveen.

21 mei 2022

“Een week zonder doodsbedreiging is een week niet geleefd”


Schrijver Tommy Wieringa bezoekt Rijnsaterwoude

Dankzij de volharding van Gré Eikelenboom-Knook is het eindelijk gelukt om schrijver Tommy Wieringa naar het Schoolhuis in Rijnsaterwoude te halen. Mede dankzij het mooie vraaggesprek tussen animator Pieter Barnhoorn en Wieringa werd het voor alle aanwezigen een avond om nooit te vergeten.

Wieringa is schrijver van boeken als: ‘Joe Speedboat’, ‘De heilige Rita’,  ‘Totdat het voorbij is’, ‘Dit zijn de namen’ en ‘Ga niet naar zee’. Ook was hij tot voor kort columnist voor het NRC en schrijft hij korte verhalen. “Je hoeft helemaal niet zo slim te zijn om te schrijven. Je moet een goed idee hebben en je heel erg uitsloven. Er zijn meer schrijvers dan genieën. Maar het helpt wel, als je een schrijvend genie bent.”

Wieringa’s grote literaire voorbeeld is Gerrit Komrij: “Als puberjongen las ik Komrij: hij was zo genadeloos en ongelooflijk grappig over politici en kunstenaars. Jarenlang ben ik tegengehouden door de kracht van columnisten als Komrij; wellicht zou hij ook zo kritisch over mij schrijven. Ik vreesde de hoon van dit soort mensen. Als het zo heel erg grappig is, moet het wel waar zijn.” Toch trok Wieringa de stoute schoenen aan en begon hij een carriere als schrijver: “Het begint met een beetje overmoed en dan durf je het manuscript naar een uitgever te sturen. Na publicatie en als de reacties niet goed zijn, moet je jouw geschonden ego weer een beetje bij elkaar rapen. Doorzettingsvermogen maakt dat het lukt, maar je moet wel jouw gebreken onder ogen kunnen zien.” Zijn grootste boeksucces tot nu toe is ‘Joe Speedboot’, dat hij – zo onthulde Wieringa – volledig met pen en papier had uitgeschreven. “Het was een vorm van disciplinering, die ik nodig had.”

Toen Wieringa begon als columnist bij de NRC, stelde de hoofdredacteur bij de eerste ontmoeting: ‘Niet iedereen bij de krant is fan van jou’. Wieringa: “Ik heb liever dat men zegt, dat ze me enorm waarderen. Ik word enorm gestimuleerd door een positieve instelling. Dat maakt me niet minder kritisch. Ik ben zelf mijn grootste criticaster.” De columns leidden regelmatig tot negatieve reacties. Wieringa doet daar laconiek over. “Een week zonder doodsbedreiging is een week niet geleefd.”

Als kind probeerde Wieringa door te lezen te ontsnappen aan de werkelijkheid. “Ik stam uit een wat roerig milieu, met een niet geheel betrouwbare moeder. Ik heb lang gedacht, dat geschiedenissen en familieverdriet zich zo letterlijk herhaalt, dat ik er beter niet aan kon beginnen. Ik vertrouwde mezelf niet. Maar een psychiater stelde, nadat hij naar mijn gejeremineer had geluisterd: ‘Wieringa, u bent uw moeder niet!’ Daar had hij helemaal gelijk in; ik heb zelf ook iets over mijn leven te zeggen.”

Wieringa houdt van mooie kleding, zo merkte Barnhoorn op. De auteur beaamt dat: “Eigenlijk hoor je er als schrijver ongezond, verlept en sigarettenrokend uit te zien. Ik was het liefst als meisje ter wereld gekomen, dan had ik me zes keer per dag verkleed. Ik leef uit de verkleedkist, terwijl de Nederlandse man qua kleding middenklassers zijn. Je beweegt je als paradijsvogel temidden van middenklassers. Excentriciteit is iets fantastisch. Het geeft mij een zeker plezier als ik iets draag, dat zeer goed gemaakt is.” Hij geeft toe: “Maar die kleren en mijn laarzen van beverbont zijn ook een soort compensatie voor mijn gebrek aan haar.”

Wieringa over de kracht van literatuur: “Je geeft iemand een boek, waarin een paar gegevens staan, maar door jouw eigen krachtige processor, de hersenen, komt alles tot leven. De romanschrijver verbindt alle mensen. Mijn angst is, dat ik het schrijftalent ooit kwijt raak, vanwege verlies van levenslust, oorspronkelijkheid of de lust om te vertellen. Literatuur is een waanzinnige introductie in de werkelijkheid. Het verbind je met mensen waaraan je niet de geringste verbinding hebt. Ik was als kind een boerenjongen in Twente en kon me verbinden met een zwarte jongen in New York.”

Het volgende boek, dat Wieringa publiceert, verschijnt in 2023. Nu heeft het nog de werktitel ‘Nirvana’. Inderdaad; net als de rockband. Maar ook, zo vertelde een toehoorder, blijkt er een fokstier te zijn met diezelfde naam. “Dat is toch wel mooi, dat de titel van jouw boek verwijst naar een fokstier!” lachte Wieringa. En zo kan het zijn, dat de definitieve titelkeuze voor Wieringa’s volgende boek in Rijnsaterwoude is bepaald.

Inwoners slaan handen ineen


Om Oekraïense vluchtelingen te helpen

WOUBRUGGE – De inwoners van Woubrugge en Hoogmade zetten zich massaal in om vluchtelingen uit Oekraïne op te vangen.

Sinds Putin op oorlogspad ging in Oekraïne sloegen ruim een miljoen mensen op de vlucht. Een deel van deze Oekraïners kwamen terecht in Nederland. De eigenaar van het pand van de voormalige motorzaak aan de Kerkstraat benaderde het bestuur van de dorpskerk. Hij had nog geen vergunning van de gemeente gekregen voor zijn verbouwplannen en bood aan om het pand te gebruiken voor de opvang van maximaal vijftig Oekraïense vluchtelingen.

Leo Deurloo werd begin maart gevraagd om mee te denken. “Met een groepje gingen we het gebouw in. We werden enthousiast, maar er moest heel wat gedaan worden. De olielucht sloeg op je keel, nadat daar jarenlang motoren zijn onderhouden. Er moest heel veel gebeuren om het echt bewoonbaar te maken, maar we zijn ervoor gegaan.” Iedereen kende wel iemand en binnen korte tijd ontstond een golf aan activiteiten. Lokale loodgieters, stoffeerders en leveranciers toverden het gebouw in tien dagen om tot een gezonde en brandveilige woonomgeving.

Beneden staan caravans, waar de Oekraïense vrouwen met hun kinderen kunnen verblijven en op de bovenverdieping zijn allerlei slaapgelegenheden gecreëerd. Ook de toiletvoorzieningen en douches zijn uitgebreid. Er was maar één toilet op de begane grond; nu zijn het er negen. “Bedrijven hebben voor niets of lage tarieven ons geholpen. Vier wasmachines en veertien laptops hebben we cadeau gekregen. Alles wat je in het gebouw ziet, is geschonken.”

Deurloo heeft met anderen ook de ‘Stichting Vluchtelingen Woubrugge’ opgericht, om zo meer kans te maken op fondsen van subsidieverstrekkende organisaties. De Oekraïense vrouwen kunnen nu eindelijk weer tot rust komen; 24 uur per dag is er minimaal één vrijwilliger in het pand aanwezig om de mensen met raad en daad bij te staan. Deurloo: “We vinden dat er dag en nacht iemand moet zijn. Overdag is dat niet zo’n probleem, maar ’s avonds en ’s nachts wel. Zo’n zeventig mensen draaien mee met een rooster. Ze hebben instructies gekregen en weten wat te doen in paniekgevallen. De mensen zijn namelijk soms behoorlijk getraumatiseerd. De emotie zit heel erg onder het oppervlak. Dat merkten we, toen er op de brug vuurwerk werd afgestoken door jonge mensen, die een feestje hadden. Normaal haal je de schouders er over op, maar in het gebouw brak paniek uit. Wij konden uitleggen, dat dit vuurwerk feestelijk bedoeld was.”

Langs de buitenmuur staan lange rijen met kleding en allerlei producten; de vrouwen kunnen hier naar believen uitzoeken wat ze mooi vinden. De vrijwilligers laten ze hun gang gaan. Dat vrouwen en mannen uit de dorpen zich zó voor anderen inzetten, heeft nog een bijkomend effect, laat een vrijwilligster weten: “Het zorgt voor verbinding tussen ons. Dat is het mooie ervan. Voorheen kwam je elkaar tegen in het dorp en groette je elkaar. Maar nu leer je elkaar kennen. Dat is ook heel fijn.”

Het is de bedoeling, dat de vluchtelingen tijdelijk in het pand verblijven, maar sommigen pakken de draad in Nederland op en hebben al werk gevonden: bij plantenkwekers, in de tuinbouw en bij cateringbedrijven. De kinderen gaan drie dagen in de week naar school in Rijnsaterwoude. Daar is het georganiseerd, zodat vluchtelingenkinderen uit andere kernen van Kaag en Braassem daar centraal worden opgevangen.

Deurloo weet niet, hoe lang de inwoners van Woubrugge en Hoogmade voor de Oekraïense vluchtelingen blijven zorgen. “Zelf gaan we voorlopig uit van een half jaar. Niemand weet hoe lang die oorlogsellende duurt.”

14 mei 2022

Het was weer fantastisch

Ouderwets Koningsdag vieren

Wat was het een feest, de 2022-editie van Koningsdag! Jong en oud genoot van de rommelmarkten, activiteiten en natuurlijk elkaars gezelschap. Joep Derksen maakte een rondje langs de verschillende dorpen in Nieuwkoop en Kaag en Braassem om daar de sfeer te proeven.

Om 07.30 uur werd er al door tientallen kinderen en hun ouders gehandeld in de Lupinestraat in Roelofarendsveen. Ruzie om de standplaatsen was er niet; alle buren hadden hun verkoopplekje al dagen van tevoren met krijt afgetekend, wist Kelly Straver te melden. Marian Casteleijn verkoopt met name kinderspulletjes, samen met haar zonen Jop (8) en Lars (4). Jop verkoopt een boekje voor een euro. Spannend is het niet: “Ik heb dit al vaker gedaan.” De 5-jarige Tim hoopt een paar kleedjes verderop, dat hij veel geld gaat verdienen: “Morgen gaan we naar EuroDisney en dan kan ik daar nieuwe dingen kopen!”

Burgemeester Astrid Heijstee-Bolt leidt die ochtend de aubade, samen met Myrthe (6), die net als de koning jarig is. Tot groot genot van Myrthe geeft Liefde Voor Harmonie een optreden voor het gemeentehuis én zingen meer dan honderd mensen ‘Lang zal ze leven’. Speciaal voor haar en een beetje voor Willem-Alexander. Alle gasten toastten daarna met Oranjebitter.

Snel door naar Woubrugge, waar na de optocht een sport- en spelochtend plaatsvindt bij VV Woubrugge. Veel kinderen ervaren zelf hoe lastig steltlopen is. Vriendjes Valentijn (8) en Damian (9) doen aan touwtrekken; met hun team winnen ze. Dat was fijn, maar: “Het springkussen is nóg leuker!”

In Ter Aar is het ook een gezellige drukte. Rieni Tieman, voorzitter van het Oranjecomité, vertelt over een populaire attractie, wormen vangen: “We hadden nog veel glazen bakjes in een schuur staan en moesten er vanaf. Dus bedachten we deze activiteit. In totaal konden de kinderen duizend pieren vangen.” Xenn (3) is trots op zijn bakje met drie wormen. En, ga je deze vanavond opeten? “Ieuw! Nee!” Net voordat het kinderbingo begint is het tijd om weer door te gaan; op naar Zevenhoven!

Op de rommelmarkt staan Merel (8) en Kasper (9); ze verkopen net een plastic speelgoedboor. “Dank u wel en veel plezier ermee!” Hun grabbelton is een groot succes en ook hun ouders zijn blij: “Het huis heeft wat meer ruimte!” Iets verderop vermaken de allerkleinste kinderen zich met een stormbaan, terwijl Aer & Amstel een optreden ten beste geven.

Op het Reghthuysplein in Nieuwkoop maakt de draaimolen talloze rondjes. De blije gezichten van de peuters en kleuters, die zoiets nog nooit gezien of meegemaakt hebben, is met geen pen te beschrijven. De oudere kinderen vermaken zich met een springkussen en sumoworstelen. Wie wat extra lef heeft, stapt in de Razende Roeland; een apparaat, waarbij je alle kanten op en talloze keren over de kop gaat. Julia (9) geniet: “Ik wil nog een keer!”

In Nieuwveen zitten EHBO-ers in een bouwkeet; ze hebben niets te doen. “We zijn werkloos!” grappen ze. De jeugd is volop bezig met oud-Hollandse spelletjes, zoals zaklopen, kegelspel en loopskis. Maar het hoogtepunt voor de zesjarige Nani was toch echt de suikerspin, zo vertelt ze verlegen.

In Rijnsaterwoude is net de prijsuitreiking van de optocht geweest. In de Woudse Dom vindt een boekenmarkt plaats en kunnen de bezoekers genieten van een kunsttentoonstelling en muzikale optredens. Dick Verwolf en zijn partner Marion van Egmond zijn pas in Rijnsaterwoude komen wonen en ze genieten. “Het is heel leuk, dat dit dorp leeft. Dat gebeurt eigenlijk alleen met Sinterklaas en op Koningsdag.”

De kinderen worden ook verwend in Leimuiden: daar is na een ochtend spelen een groot pannekoekenfestijn. Alle jeugd mag een pannekoek halen en met allerlei etenswaren versieren, zoals poedersuiker, stroop, maar ook hagelslag en drop. Mabel is lid van de organiserende Oranjevereniging. “Hier zijn 150 kinderen; het is fantastisch! Zo fijn, dat het na drie jaar weer mag!”

Iets verderop begint de seniorenbingo. Ik laat het naborrelen in Leimuiden, de afterparty in Woubrugge, DJ Wessel in Noorden en zanger Marco de Hollander in Nieuwkoop voor wat ze zijn. Het was weer fantastisch!

Kijk in de Wijk

KAAG EN BRAASSEM – Ooit was Roelofarendsveen een dorpje, waar iedereen elkaar kende. Die tijd ligt al lang achter ons; hele wijken zijn uit de grond gestampt en het dorp, dat ooit toebehoorde aan de ‘echte Veenders’ is verrijkt met duizenden nieuwe inwoners. De organisatie WIJ Presenteert heeft het initiatief genomen om de mensen met elkaar kennis te laten maken, onder het genot van speciale optredens van muziek, cabaret en spoken word. Met ‘Kijk in de Wijk’ komt een stukje ‘nabuurschap’ weer terug, zo wordt gehoopt.

Dimmy Olijerhoek is medeorganisator van Kijk in de Wijk, samen met Rob de Jeu en Jolande van der Meer. Dit evenement, dat op zondag 29 mei plaatsvindt, is geïnspireerd door andere evenementen, waar mensen bij elkaar komen. Zoals ‘Tussen de schuifdeuren’, ‘Venetië’ en ‘Festival in de wei’. “We zijn een creatieve groep”, lacht Olijerhoek.

Ze informeert over de achterliggende gedachte van ‘Kijk in de Wijk’; “Het gaat ons om het verbinden. We hebben vooral in Roelofarendsveen door de nieuwe wijken heel veel nieuwe inwoners, waaronder Syrische mensen. We wilden iets organiseren, zodat we allemaal bij elkaar kunnen komen, maar ook bij elkaar in huis komen. Er is ook een activiteit bij een Syrisch gezin; hierdoor kun je culturen uitwisselen.”

Olijerhoek vervolgt: “Roelofarendsveen was een dorp, waar iedereen elkaar kent. Dat is voorbij. Er komen zoveel nieuwe mensen. We vinden het belangrijk om de mensen te betrekken, met wat we allemaal doen in het dorp. Het mooie van dit evenement is, dat je een kijkje in de huizen kunt nemen. We hebben expres huizen uitgezocht in de nieuwe wijken, zoals in de wijk De Oevers. Dat zijn wijken waar andere inwoners misschien nog niet geweest zijn. Met Kijk in de Wijk kunnen ze een beetje kennis maken met elkaar.”

Voor ‘Kijk in de Wijk’ zijn 360 kaarten in de verkoop, waarvan al 2/3de is verkocht. Voor 15 euro kun je genieten van drie optredens en op de site www.wijpresenteert.nl kun je uitzoeken welke artiesten je wilt zien en je kaartjes aanschaffen. Genieten kun je in ieder geval van Eckhardt and the House (Rik Elstgeest uit Roelofarendsveen zit hierin); dat vindt plaats in de Poco Más (de voormalige Alkeburcht). Hier worden op 29 mei de instructies opgehaald en kan ‘Kijk in de Wijk’ voor alle deelnemers écht beginnen.

Tussen de optredens door fiets je van de ene naar de andere locatie. Elke groep bestaat uit twintig mensen en pas op de dag zelf hoor je naar welke locaties je gaat. Dat kan zijn in een woonhuis of in een kas. Olijerhoek: “Mensen kiezen de artiesten, maar weten pas op de dag zelf waar ze terecht komen.”

Een aantal van de 18 acts zijn al uitverkocht, maar er zijn mogelijkheden om leuke en talentvolle artiesten te zien. Zoals Meral Polat Trio (bekend van de Luizenmoeder); ze zingen in het Turks en Koerdisch. Ook kun je genieten van Jasper van der Veen, de winnaar van het Leidsch Cabaretfestival van 2019. Of wat dacht je van Pip Alblas; een jonge singer-songwriter. Met haar akoestische gitaar zingt ze allerlei covers en ze is bekend van de live shows van de Voice of Holland. Ook de tweelingzusjes Wanwan en Sisi uit Roelofarendsveen tonen hun kwaliteiten met prachtige harpmuziek. Heel bijzonder is, dat ze beiden een gehoorbeperking hebben en het publiek muzikaal kunnen betoveren.

Olijerhoek: “Ik hoop ook, dat er een verbinding ontstaat wanneer mensen met allemaal onbekenden op pad zijn. Bij elk optreden krijgen de deelnemers een drankje of een hapje. Op de ene locatie is dat misschien een blokje kaas en worst en bij anderen zijn dat meer exotische maaltijden. Iedere gastlocatie mag het evenement naar zijn eigen believen organiseren.”

De resterende kaarten zijn te koop via www.wijpresenteert.nl. Wanneer is ‘Kijk in de Wijk’ een succes? Olijerhoek: “Het is het belangrijkste als iedereen het naar de zin heeft, maar we willen ook dat het uitverkocht is. We gaan er van uit dat de volgende editie in 2024 plaatsvindt.”

Boekverkoper van het Jaar-verkiezing

ROELOFARENDSVEEN – Met steun van de inwoners kan het zomaar zijn, dat Roelofarendsveen binnenkort de boekverkoper van het jaar in haar midden heeft.

Jaarlijks organiseert Stichting Elspeet de Boekverkoper van het Jaar-verkiezing, om de enthousiaste, servicegerichte boekhandelaar te belonen voor zijn of haar werk. De winnaar ontvangt de door beeldend kunstenaar Jean Paul Michel ontworpen Albert Hogeveenbokaal, vernoemd naar een illustere boekverkoper.

Van de duizenden boekhandels met haar eigenaren, die er in Nederland staan, zijn er achttien genomineerd voor deze eervolle prijs. Waaronder Joris Koek van Veenerick Boek en Kantoor in Roelofarendsveen. U, de lezer van het Alphens Nieuwsblad, kunt meehelpen om Joris Koek met de hoofdprijs naar huis te laten gaan. Er wordt namelijk een ‘shortlist’ gemaakt van vijf boekhandels, die de meeste stemmen krijgen. Stemmen kan tot 20 mei via https://forms.gle/ZV7ToHDiyH1K6fsy6. Op basis van die shortlist kiest een vakjury deze zomer de nieuwe winnaar, aan wie de Albert Hogeveenbokaal wordt overhandigd.

Dat hij door anderen genomineerd wordt, is voor Koek al een verrassing. “Ik wist niet eens dat ik überhaupt genoemd zou zijn. Het kwam voor mij als een verrassing. Na twee 'Coronajaren' en een grote verbouwing is deze nominatie alleen al een mooie waardering.” Maar nu het zover is, dat hij deze eer heeft gekregen, wil Koek ook proberen om zo ver mogelijk te komen in deze ‘Boekverkoper van het Jaar-verkiezing’. Hij hoopt dan ook, dat inwoners van Kaag en Braassem, Nieuwkoop en Alphen massaal op hem gaan stemmen.

Waarom is Koek genomineerd? Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat we onze nek hebben uitgestoken in coronatijd door de zaak uit te breiden, te verbouwen en te investeren in de toekomst. Je wordt beloond voor het enthousiasme, lef en het ambassadeurschap voor het boekenvak. Ik weet zeker dat er betere boekverkopers zijn, dan dat ik ben. Maar het totaalplaatje van wat we de afgelopen twee jaar tijd hebben gedaan, telt ook mee voor deze verkiezing. We hebben leuke ‘de winkel draait door’ filmpjes gemaakt. We doen het anders dan wat collega’s doen en dat valt op.”

We lezen gelukkig steeds meer. Koek: “Juist in coronatijd werd er méér gelezen. En daar heeft vooral de lokale boekhandel van geprofiteerd, met name in de kleinere plaatsen en kleinere steden. De drang naar lezen is er dus nog wel. Positief is, dat ook nu de coronamaatregelen achter ons liggen, de mensen onze boekhandel nog steeds weten te vinden. Dat zijn positieve berichten. In Roelofarendsveen en omliggende dorpen worden een hoop woningen gebouwd, met veel jonge gezinnen. Met de verbouwing hebben we ons juist op die jonge gezinnen gefocussed. In de winkel vind je veel kinderleesboeken, educatief speelgoed en educatieve spellen. Om de jeugd te betrekken bij jouw winkel. Als de jeugd bij jou binnen is, heb je voorgoed een klant voor het leven. We hebben een prentenboektafel met een leestafel voor volwassenen en een leestafel voor kinderen. Daar kun je je even terugtrekken en een boek pakken.”

Maar op de longlist staan ook boekhandels in veel grotere plaatsen, met veel meer inwoners. Maakt Koek überhaupt wel een kans. “In bijvoorbeeld Eindhoven heb je inderdaad veel meer inwoners en potentiële stemmers, maar de vraag is of de betrokkenheid even groot is. Naast de winkel ben ik ook zichtbaar in de gemeenschap als bestuurslid van de winkeliersvereniging en met de Oranjevereniging. Ik ben een bekend gezicht in de gemeenschap. Dat helpt denk ik ook wel mee.”

Wat als u wint? Dan ben je een jaar lang een ambassadeur voor het vak. Daar hoort een bepaalde toekomstvisie bij over het boekenvak, hoe ik het over tien jaar zie. Er moeten stappen worden genomen om de keten zoals die nu is veilig te stellen. Er moet veel meer samenwerking komen tussen onderwijs, uitgevers en schrijvers. Het maakt me niet uit hoe gelezen wordt; digitaal of papier. Als er maar letters worden geconsumeerd. Neem de verplichte leeslijst van een eerste, tweede en derde klas. Dat is nog zo oubollig vaak, met de stoffige klassiekers. Dat kun je veel leuker en actueler maken, wat jongeren aanspreekt. Dat je gaat van moeten lezen naar mogen lezen.”

21 april 2022

Speciale award voor Siebe Stellingwerff Beintema


VOORHOUT – Al vele jaren verkoopt Siebe Stellingwerff Beintema tulpen, waarvan de opbrengst gebruikt wordt voor de strijd tegen polio. Als dank voor zijn inzet ontving hij vorige week de Paul Harris Fellow Award van de Rotary Zwitserland. Mede dankzij de inzet van Stellingwerff Beintema en vele duizenden vrijwilligers is de voormalige dodelijke ziekte bijna de wereld uit. Maar nog niet helemaal.

Polio staat ook bekend als ‘kinderverlamming’. In de jaren ’80 kregen nog 360.000 mensen per jaar
polio: het zenuwstelsel van kinderen raakt verward, waardoor ze zwaar gehandicapt worden en blijven. Een Rotaryclub in de Filippijnen begon 35 jaar geleden met een vaccinatieactie om heel de Filippijnen poliovrij te krijgen. De internationale Rotaryorganisatie heeft dat opgepakt en tot doel gesteld om de hele wereld vrij te krijgen. Nu zijn er nog maar twee landen, waar polio voorkomt: in Afghanistan en Pakistan.’’

Stellingwerff Beintema begon zijn verkoop van de ‘End Polio Now’ tulpen vele jaren geleden richting de Nederlandse Rotaryclubs, maar al gauw kwam er ook vraag vanuit Rotaryclubs uit landen als Canada en Zwitserland. Zijn enorme inzet om ook bij de Zwitserse Rotaryleden fondsen te werven voor de strijd om polio de wereld uit te helpen, bleef niet onopgemerkt. Er zijn maar heel weinig niet-Zwitsers die een dergelijke Paul Harris Fellowship Award krijgen. De decorandus bleef er rustig onder: hij zet zich al die jaren niet in voor eigen eer, maar voor het hogere doel; het bestrijden van polio. “Door grootschalige vaccinatiecampagnes is het aantal poliogevallen wereldwijd zeer sterk teruggebracht. Ieder jaar worden 400 miljoen kinderen tegen polio gevaccineerd en dit jaar zijn er wereldwijd minder dan vijf poliogevallen bekend geworden. Twintig jaar geleden werd Europa vrij van polio verklaard en Afrika is twee jaar poliovrij. Vaccineren werkt! Het streven is om in 2026 de wereld vrij van polio te verklaren.”

Tussen 24 en 30 april is het wereld vaccinatieweek, een initiatief van de Wereld Gezondheidsorganisatie. Deze week is bedoeld om aandacht te vragen voor vaccinaties. “Deze vaccinaties verlengen de levensduur van de mensen al sinds 1796 en ook de kwaliteit van ons leven wordt hierdoor verbeterd. Als we nu zouden stoppen met vaccinaties kan het virus zich weer binnen de kortste tijd over de hele wereld verspreiden. Dus zolang het virus niet volledig is uitgeroeid gaat vaccinatie, ook in Nederland door!”

MUP-kastjes voor gratis menstruatieproducten


VOORHOUT – Iedere maand heeft vrijwel elke vrouw tussen de (ongeveer) 11 en 55 jaar behoefte aan tampons en maandverband. Maar wie moeite heeft om de financiële touwtjes aaneen te knopen, gaat nogal eens over op ‘alternatieven’: toiletpapier of washandjes. Dankzij de stichting De Roze Hulp hoeft dat niet meer. Overal in deze regio komen MUP-kastjes te staan; Menstruatie Uitgifte Punten.

Initiatiefneemster Leanne Noordover onthulde het eerste MUP-kastje in Voorhout. Dit staat bij het huis aan de Hyacinth 35. Ook kunnen vrouwen en meisjes voor gratis maandverband en tampons terecht bij MUP-kastjes die staan bij de Kringloopwinkel Herenstraat 63 en het CJG Consultatiebureau. In heel Teylingen staan inmiddels zeven MUP kastjes en binnenkort zijn er in de hele Bollenstreek maar liefst zeventien van deze Menstruatie Uitgifte Punten.

Noordover: “We willen dat iedereen veilig en zo anoniem mogelijk aan hun producten kan komen. Dan maakt het niet uit waar je vandaan komt, hoe je bent of wie je bent. Maar dat je gewoon altijd de mogelijkheid hebt om hygieneproducten te bemachtigen.”

Alle MUP-kastjes in Teylingen zijn gesponsord door de Rotary Club Voorhout. Voorzitter Rob van de Velde laat weten: “Het initiatief van de Menstruatie Uitgifte Punten past heel goed bij het nieuwe focusgebied van de Rotary: ‘Empowering girls’ (meisjes in hun eigen kracht zetten, red.). Ik hoop dat op veel meer plaatsen deze MUP kasten geplaatst worden.”

Simone Pont zet graag een MUP-kastje naast haar huis: “Ik maak van dichtbij mee, wat schulden en armoede met je kunnen doen. Ik ben zeventien jaar jongerenwerker geweest en ik denk dat dit een mooi initiatief is, waar ik graag een steentje aan bij wil dragen.”

Wie het initiatief van de MUP-kastjes wil steunen, kan zelf ook maandverband en tampons in een van de kastjes leggen. Noordover: “Mensen mogen altijd doneren, iets langsbrengen of in het kastje zetten. Maar wel graag schoon, dicht en netjes!” Voor meer informatie: www.derozehulp.nl.

Wereldvaccinatieweek

Interview met Frans Zonneveld, Coronaslachtoffer, Huisarts en Rotarian

Één van de eerste coronaslachtoffers in de Bollenstreek was huisarts Frans Zonneveld.

Ruim een jaar later heeft hij nog altijd last van de naweeën er van. Hij zet zich daarom samen met Siebe Stellingwerff Beintema met passie in voor de start van de Wereld Vaccinatie Week, die op zaterdag 24 april begint.

Zonneveld kan zich nog goed herinneren hoe hij corona hem trof. ,,Ik werd ziek, knapte op en daarna werd ik weer ziek. Op heel veel aandrang van mijn collega werd ik uiteindelijk getest en die test viel positief uit. De hele praktijk moest twee weken dicht en zelf ben ik vervolgens nog eens weken flink ziek geweest. Hoewel ik daarna opknapte, houd ik nog steeds last van vermoeidheid. Avonddiensten of nachtdiensten kan ik nog steeds niet doen en ik slaap soms nachten van 12 uur.’’

De huisarts is erg blij met de start van de Wereld Vaccinatie Week, waardoor er positieve aandacht komt voor de voordelen van vaccineren. ,,Ik had, in mijn tienerjaren, een buurjongen van 8 jaar. Hij ging dood aan de mazelen. Het is zó zonde, dat zo’n leven weggaat, wat door vaccinatie voorkomen kan worden. Hetzelfde geldt voor baarmoederhalskanker. Deze kanker ontstaat door het herpesvirus en is met een prik te voorkomen. Het wordt bij jonge vrouwen vaak pas ontdekt, als het niet meer geholpen kan worden. Door indianenverhalen gaan sommige kinderen niet. Maar het zal je kind zijn waar op jonge leeftijd baarmoederhalskanker wordt ontdenkt.

Een van de meest succesvolle vaccinatiecampagnes is zonder twijfel de poliovaccinatie. Stellingwerff Beintema zet zich met fondsenwerving hier al jaren voor in. In de jaren ’80 kregen nog 360.000 mensen per jaar polio. Kinderverlamming is een ander woord: het zenuwstelsel van kinderen raakt verward, waardoor ze zwaar gehandicapt worden en blijven. Een Rotaryclub in de Filippijnen begon 35 jaar geleden met een vaccinatieactie om heel de Filippijnen poliovrij te krijgen. De internationale Rotaryorganisatie heeft dat opgepakt en tot doel gesteld om de hele wereld vrij te krijgen. Nu zijn er nog maar twee landen, waar polio voorkomt: in Afghanistan en Pakistan.’’

Hoewel dat landen zijn, waar goede infrastructuur bijna ontbreekt, is daar ook grote steun voor het vaccineren. Stellingwerff Beintema: ,,Eind vorig jaar werden in Afghanistan in één week 7 miljoen mensen gevaccineerd. Afgelopen januari kregen in Pakistan binnen zeven dagen maar liefst 39,6 miljoen kinderen twee druppeltjes van het poliovaccin in de mond!”

Dat er mensen zijn, die zo kritisch zijn tegenover het vaccineren tegen het coronavirus vinden zowel Zonneveld als Stellingwerff Beintema moeilijk te begrijpen. De huisarts: ,,In onze jeugd kregen kinderen mazelen, meningitis, hepatitis en hersenvliesontsteking. Waarom denk je, dat dit niet tot nauwelijks meer voorkomt? Inderdaad; door het vaccineren! Iedereen wil graag met vakantie of op een terras zitten. Dat kunnen we alleen bereiken door grootschalig te vaccineren!’’

Zonneveld begint de Internationale Vaccinatie Week symbolisch door Stellingwerff Beintema de eerste vaccinatieprik tegen corona te geven. Ze hopen, dat veel mensen het belang in zullen zien van goed en tijdig vaccineren. Zonneveld: ,,Vaccineren is de redding geweest, waarom we de kindersterfte omlaag hebben gebracht. Ik ben 100% voor vaccineren. Dat is het enige wat werkt!’’